reizen en verdwalen

Na de kustroute, kwam ik aan in Peniche op een grote parkeerplaats. Ook winkels en een wasserette waren er aanwezig en dat kwam goed uit.
Eerst de was in een machine gestopt en tijdens het programma naar de Pingo Doce aan de overkant voor wat inkopen. Ook zat er een kledingzaak en ik was wel aan een nieuwe spijkerbroek toe  en die had men daar 
Wel geruststellend als je dan een broek uit het rek pakt, die aan gaat passen en hem gelijk af kan gaan rekenen als blijkt dat ik het goed had. 😉

Daarna terug naar de camper en gelukkig na het eten blijkt dat de gasfles alweer leeg is.
Dat is deze keer wel heel vlug!
Komt waarschijnlijk omdat ik vooral ’s avonds toch nog flink gestookt heb.
Omdat ik deze keer geen zin heb om weer naar Spanje te rijden ga ik op zoek naar een gas laadstation. Ten minste ik heb me laten vertellen dat die bestaan in Portugal!

De volgende ochtend dus maar eerst op weg naar een drietal adressen die ik kon vinden ze liggen steeds op 20 km verder van elkaar. 
Zoals dat in Portugal vaker het geval is, blijkt het eerste pompstation al gewoon niet meer te bestaan. Dus op naar de volgende 20 km verder. Daar heeft men echter niet de passen aansluitingen om mijn fles te vullen en dus weer 20 km naar de derde en die blijkt inderdaad alle benodigdheden te hebben. 
Wat ik me te weinig besef, is dat het verboden is hier om flessen zo aan de pomp te vullen en zoals ik tot nu toe steeds gewoon ben haal ik dan ook de fles muit de gaskast en loop er mee naar de pomp.
Dit tot wanhoop van de eigenaar die me vraag hem terug in de kast te zetten, omdat het illegaal is wat wij hier doen!
Afijn na terugplaatsen en de camper voorrijden heeft ie binnen no-time de fles gevuld voor € 20,- en heb ik wel wat kilometers gereden, maar hoefde in ieder geval niet naar Spanje en terug.

Vervolgens heb ik een punt op de kaart gezocht om mijn tocht langs de kust te vervolgen en Peniche voor deze keer maar over te slaan.
Het werd Nazaré, want daarvoor hoefde ik niet terug te rijden naar het zuiden. Dus ook weer ongeveer 15 km naar de kust en vond een parkeerplek naast de skatebaan en het voetbal stadionnetje.

Nog maar net geïnstalleerd kwam er een Portugese man voorbij die me in het Nederlands goedemiddag wenste. We raakten een uur lang in gesprek en hij bleek op 16-jarige leeftijd naar Nederland te zijn gegaan en er zo’n 17 jaar te hebben gewoond en allerlei banen, vooral in de scheepvaart, te hebben gehad. 
Hij sprak nog steeds goed Nederlands en vertelde veel over zijn leven. Ook dat hij na de anjer revolutie weer terug mocht naar zijn land op vakantie en zo zijn vrouw ontmoette. En na de geboorte van een zoon terug naar Portugal verhuisde. Hij had nu een mooi huis en hij wees het me aan de overkant van de straat. Hij had het goed gedaan en was daar terecht trots op! 

Nadat ik weer even binnen had doorgebracht kwam er een ongeveer 40-jarige sprankelende dame aankloppen die me eerst één van haar kazen liet proeven om me die te verkopen. Ze noemde zichzelf ook de “Kaaskoningin” (Zie kaartje)
Maar ik vond het niet lekker en wilde niet. Dat bracht haar geenszins uit balans en ze kletste honderd uit. Eigenlijk was ze op de camper afgekomen omdat ze als er voldoende verdiend zou zijn in de kaasverkoop, met een camper door Frankrijk wilde gaan reizen en dan daarbij haar boeken verkopen. Ze bleek ook schrijfster met zelfs verkoop in Brazilië, maar kon daar nog niet van leven.
Afijn, weer een uur later namen we afscheid en kon ik aan m’n avond maal gaan werken. 
Voor mij wel weer één van de leuke eigenschappen van rondreizen in Portugal. Mensen komen op je af of je raakt in ieder geval makkelijk aan de praat. Wel moet je daar de tijd voor (willen) nemen.

De volgende ochtend op pad, in de hoop golven van 30 meter te zien. Maar zo gek werd het niet . Het weer was nu juist eindelijk mooier en vooral kalmer geworden. 
Lekkere temperatuur en heerlijk wandelen naar de plek vanwaar er een goed zicht was op de plaats Nazaré en het Noord strand. De plek waar elk jaar de wereldkampioenschappen surfen worden gehouden, omdat hier de hoogste golven worden gemeten. (die 30 meter dus) 😉

Het was wel een pittige tippel berg op maar het centrale plein was vol met vrolijk gestemde toeristen en het leek er net een klein kermisje .

Vooral de dame met de duif op haar hoofd viel op! ( zie foto)
En werkelijk prachtige uitzichten.

Verder was er natuurlijk ook hier een oude kerk en grappig was dat de tegeltableaus gemaakt zijn met Nederlandse Delfts-blauwe tegels! Zoals ik begreep omdat die voor toen een “moderne” blauwe kleur hadden. 

Na rondgekeken te hebben naar het fort op het uiterste puntje met de vuurtoren en een fraai uitzicht op het Noorder(surf)strand.

Ook dat ging niet echt vanzelf . Heen was bergafwaarts nog te doen, maar de terugweg was hijgen en afzien. Al was het m’n eer te na om een tuktuk te nemen die heel slim, voor die klim terug een continue dienst  aanboden.

Op de terug weg weer even langs een supertje voor weer wat boodschappen en toen eindelijk, redelijk afgeknoedeld, zitten en ontspannen en een 0.0  Superbockbiertje.

Een fijne dag was het!