reizen en verdwalen

Wat leuk was het, ze weer te zien!

Via het Whatsapp contact met Sharon en Amanda, dat we sinds onze ontmoeting in Villa Nova de Poiares  in het midden van Portugal onderhielden, kreeg ik door dat zij nota bene naar de camperplek Canina Bota onderweg waren, wat mijn voorgaande overnachtingsplek was,  voordat ik in Palos de la Frontera terechtkwam. Slechts zo’n 30 km van me vandaan.

Dat leek me een mooie kans elkaar weer een keer te zien en dus reed ik zaterdag 10 januari terug naar die vorige CP.
En werd ontvangen met heerlijke koffie met geklopte melk in een stenen mok! Echt hoor!
En een hoop gezelligheid weer, zoals ik me herinnerde. Dat was deze keer niet anders.

We hebben uitgebreid bijgekletst en samen saté gegeten en Amanda heeft de afwas gedaan. Oh nee wacht . .  😉
Om een uur of 22:00 werd het bedtijd en kon ik Marieke nog bellen buiten op het strand.

De volgende ochtend pas om 09:30u op en na de afwas weer opnieuw afscheid genomen en kreeg een overlevingspakketje mee en een zelfgemaakte stenen mok als cadeautje. 
Een stel erg gezellige lieverds. Ik hoop dat we in de komende / resterende maanden misschien elkaar nog weer een keertje treffen.

Daarna reed ik weg en mikte op het plaatsje Moguer omdat ‘iemand’ me had in gefluisterd dat dat een mooi dorpje moest zijn. En dat klopte deze keer helemaal!
Alle gebouwen waren met uitzondering van accenten helemaal wit. En de huizen zagen er heel verzorgd uit met prachtige halletjes aan de buitendeur (soms kon ik even binnen spieken)
Al dwalend kwam ik op het grote plein met een mooie kerk waar een lijkwagen voor stond en mensen die zich aan het verzamelen waren voor een uitvaartdienst. Kennelijk was het een erg bekend persoon die was overleden want er was een groot aantal mensen op komen dagen.

Maar ik ging verder en op een kleiner pleintje had men de ruimte volgezet met terrasjes en het was er druk. Kennelijk met mensen die de overledene niet hadden gekend.

Mooie gebouwen en steegjes en straatjes en alles wit, waar dan de traliehekken hier in Spanje kennelijk een must en de zwarte lantaarns , zwart en mooi bij afstaken.
Op een derde plein met kunstig in cirkels gelegde mozaïek, was een beeld ter gedachtenis aan Cristobal Colon en dat grensde aan het Klooster waar hij kennelijk ook had verbleven.

De terugweg naar de camper bracht me weer bij de kerk met de dienst en ik ben nieuwsgierig genoeg om dan binnen te gaan en te zien hoe men hier zoiets doet.
Ik kwam binnen nadat de dienst net was geweest. De familie had zich achter de kist opgesteld en alle bezoekers kwamen in een lange rij voorbij lopen om zo afscheid te kunnen nemen. Met de muziek en de stemmige verlichting was het mooi om te zien. De kist werd daarna terug naar buiten de lijkwagen weer ingedragen.

Ik ben ook weer verder gegaan en in de camper m’n mee gekregen overlevingspakket grotendeels opgegeten. Daarna op zoek naar een overnachtingsplek en wat ik vond bleek een parkeerstrook langs een woonwijk te zijn, die me niet zo beviel dus met nog een half uurtje verder rijden ben ik naar een eerder bezochte en erg mooie plek gegaan in de Matalascañan, tegen de coto Doñana aan. Prachtig!

Hier wil ik graag weer een paar dagen doorbrengen. Heb genoeg te eten en drinken bij me dus dat moet lukken.

En het weer is erg mooi. Niet heel warm overdag, zo’n 14 à 15 graden slechts, maar vooral ’s middags in de zon toch erg lekker.
En zo ook genoeg zon om m’n batterijen voldoende op te laden .