12 tot 20 januari doorgebracht in de fijne rust van de Matalascañan.
Luieren, niksen en vooral veel rustig aan doen.
Af en toe even op de fiets naar een kruidenier om en brood en een boodschapje. Gezelschap elke dag van twee hondjes. Waarbij er één om wat lekkers kwam en de ander graag wilde spelen, apporteren. Maar de bal wilde hij niet afstaan en heel slim met z’n rechterpoot steeds een steentje aanwees in plaats van de bal af te geven.
De 14e om een nieuwe gasfles in El Rocio, zodat ik dat plaats je gelijk eens kon bezichtigen.
Een toeristische trekpleister omdat het plaatsje geen bestrating heeft maar de huizen gewoon op een zandvlakte zijn neergezet.
Het heeft, ook vanwege de Spaanse stijl, de aanblik van een dorp in het Wilde Westen van Amerika, zoals ik die in films heb gezien.
Het dorp is daarom dan ook meermaals gebruikt in films.
Heb van de gelegenheid gebruik gemaakt door in het midden van het dorp naar de super om wat boodschapjes te gaan, maar na een uurtje hobbel de bobbel door de kuilen en gaten in het zand, weer teruggereden naar m’n rustige parkeerplek in de Doñana.
Pas op 20 januari richting Sevilla gaan rijden om daar vast op het vliegveld te kijken naar de parkeermogelijkheden.
