13 december vertrek
En dan is de laatste dag aangebroken, de fantastische week samen in Portugal is voorbij gevlogen. Voor het eerst worden we deze week wakker met het geluid van forse regendruppels op de camper! De aanblik van het pittoreske Óbidos boven op de berg, die gister nog zo mooi was, is nu een somber uitzicht.
Mistroostig weer typeert het gevoel waarmee we de dag ingaan. En toch weet Cees er een positieve draai aan te geven, hoe leuk het is dit ook eens te ervaren tijdens het reizen met de camper, na de verwennerij met een hele week zon en fijne temperaturen. Als de regen mindert ga ik even in nachtpon naar buiten om bukkend het afwasteiltje te legen. Is het toeval dat de buurman opgetogen zwaait als hij door een klein raampje gluurt?
Na de nodige knuffels, kletsjes en koffie vertrokken naar airport, om daar vooral op tijd te zijn, mocht er onderweg nog iets mis gaan. De avond ervoor alles al gereed gemaakt, koffertje gepakt, zwarte keramiek kunstpotje goed verpakt en laatste vluchtgegevens gecheckt. We rijden anderhalf uur en ik ben me bewust van het naderend afscheid en zie het Portugese landschap voorbij flitsen in hetzelfde tempo als dat de week voorbij ging en het maakt me verdrietig. Maar onderweg klaart het weer op en verschijnt er een blauwe lucht en dat maakt het toch wat minder somber.
Ruimschoots op tijd aangekomen bij Lisboa Airport en voor de laatste keer koffie gezet in de camper en we eten de laatste pastel samen. Elkaar nog even vasthouden in de zon. Woorden hoeven niet meer, alles is al gezegd, we kunnen elkaar goed laten weten hoe blij we zijn met elkaar.
Cees loopt zorgzaam mee naar de incheckbalie en de laatste poortjes, ik ben nerveus en emotioneel en vind het lastig om op de vreemde luchthaven mijn weg te vinden.
En dan echt de laatste kus en zwaai en vervolgens uit zicht van elkaar…afscheid nemen is vreselijk!
